kv B.E.P.

Een week uit het leven van een speler van BEP 1:

Zondag 6 juni

Na 2 keer hard getraind te hebben is het zover, de laatste wedstrijd van het seizoen. En wat voor eentje? Bij winst tegen Groen Geel is er sprake van promotie naar de Hoofdklasse. Ik kan jullie vertellen, dat was niet ons doel aan het begin van dit seizoen. Ons doel was

handhaven… er werd gekeken naar welk team we onder ons zouden houden. Tilburg? Futura? Het was een zware poule, maar vol vertrouwen gingen we erin. We zien wel waar het schip zou stranden. Na een redelijke eerste helft veld gingen we de zaal in… met schotklok. Een belevenis opzich. Het was genieten in een volle Beuk en we wisten ons daar te handhaven. Nou, dat moest dan op het veld ook wel lukken, niets is onmogelijk. En uiteindelijk sta je dan in je laatste wedstrijd te spelen voor promotie naar de Hoofdklasse. De bovenste 3 teams gaan door. DSC en Vada hadden de eerste twee plekken bezet en die derde plek was voor ons, of voor Groen Geel. Met gespannen koppies gingen we het veld in. En dat was te merken ook. We speelden gewoon een slechte wedstrijd. Groen Geel was ook niet top, maar wij kwamen gewoon niet tot scoren. En da’s erg klote, want het vele publiek hadden we op een andere wedstrijd willen trakteren. Maar helaas liep het anders en verloren we. Dat was balen, maar opeens viel het kwartje bij me… we hadden een beslissingswedstrijd… en we moesten nóg een week trainen. Ik weet niet of jullie vorige week de krant hebben gelezen (ja, was effe schrikken he? Die foto?) maar ik hou niet zo van trainen. En ik kan jullie vertellen, dat als je in je hoofd hebt dat je klaar bent met het seizoen en je je vervolgens realiseert dat je nog een week aan de bak mag, dat het erg lastig is om die knop effe om te zetten. Tot overmaat van ramp (voor mij dan dus) bedacht onze interim trainer Martin, met Andre samen, dat het wel verstandig was om dinsdag, woensdag en donderdag te gaan trainen. Ik heb nog geprobeerd te protesteren, maar blijkbaar was ik de enige die dit niet zag zitten. Hulpeloos keek ik naar mijn teamgenoten, maar die gingen ervoor… dusss… het beloofde een druk weekje te worden!

Maandag 7 juni

Overdag gemaild (sorry Joost B. ik haal deze tijd wel weer een keertje in) met mijn steun en toeverlaat Mirjam en natuurlijk mijn moeder. Na het werk de wedstrijd nog eens goed doorgesproken bij de familie Jansen. En vervolgens ’s avonds heerlijk genoten van een avondje bankhangen met mijn moppie. De eerste en laatste van deze week.

Dinsdag 8 juni

De hele dag zware benen… en dan om kwart over acht aan de bak. Helaas trainde Tim niet mee. Hij had teveel last van zijn enkel, maar had plechtig beloofd om er woensdag weer bij te zijn. Na een kwartiertje schieten gingen we bespreken… heerlijk, hoe meer tijd we besteden aan bespreken, hoe minder tijd we overhielden om te trainen! We gingen ons richten op koppels. En al speel je al een heel seizoen met elkaar, het liep voor geen meter. Wat een verhaal! De moed zakte ons toch echt wel een beetje in de schoenen. We liepen de benen uit onze reet, maar het liep nog niet echt lekker. Tot overmaat van ramp kon Pieter de training niet afmaken omdat hij téveel last had van zijn bovenbeen. Maar hij beloofde dat hij er woensdag weer zou zijn. Nou goed, dan vergeten we deze training maar en gaan we ons klaar maken voor woensdag.

Woensdag 9 juni

Om half acht stonden we klaar op het veld. We begonnen met een lekkere ren oefening, maar wel met bal, dus het viel mee. Pieter en Tim konden op deze manier goed hun blessures trainen. En ze gingen hartstikke goed! Daarna partij’tje tegen elkaar en kijken of we de poppetjes weer op de goede plek konden zetten. Het ging al beter dan dinsdag, maarrrrr… we hadden toch zeker nog wel de donderdag nodig. Helaas bleek dat Pieter net niet goed genoeg hersteld werd, Nelis werd weer opgetrommeld. Gelukkig had Nils het hele seizoen al bewezen goed in te kunnen vallen, maar het was wel een enorme domper voor Pietje. En toen gebeurde er iets raars… ik stond met Annika en Inge in de kleedkamer en ik had het end in de bek. Inge schrok zich rot en zei: “als je het zo erg vindt, misschien moet je dan maar niet spelen, want je moet er wel voor gaan hoor” en Annika zei: “maar Nicole, is er soms iets wat wij kunnen doen zodat je het weer leuk gaat vinden?” De rollen waren even omgedraaid. Ik was toch altijd degene die iedereen op moet peppen? Daarna nog een goed gesprek gehad met André en Tom en toen begon het een beetje bij me te dagen… de knop MOEST om… was is nou een week op een mensen leven? Ik kan mijn team toch niet in de steek laten? Wat een gejank! Ga er nou eens van genieten! En toen… was het glas opeens half vol! Immers… ik moest niet donderdag-wéér-een-training maar ik moest donderdag-de-laatste-training… niet zeiken dus… maar gaan!

Donderdag 10 juni

Hatsikide! De laatste training! Onze sparringspartners van twee waren opgetrommeld voor een oefenpartij’tje, Martin en Andre waren zo lief geweest om 2 keer 25 minuten te spelen, Joost B floot… kortom nog effe vlammen. Ik moet zeggen… het liep nog niet top, maarrrr… het was een stuk beter dan de eerste training. Het kwartje leek op het goede moment te gaan vallen. Daarna bespreking waarin André ons op het hart drukte dat dit de slagroom op de taart was, of de kers op de appelmoes. Hoe je het ook noemt… opdracht nummer 1 was: GENIETEN! Opdracht nummer twee was: WERKEN! Want met heel veel inzet en een positief gevoel moeten we Groen Geel toch echt kunnen verslaan! En zo is het ook!

Vrijdag 11 juni

Eind-BBQ bij André in de tuin. Ja, die hadden we al een tijdje geleden met de hele selectie en aanhang afgesproken als afsluiting van het seizoen. Mijn schatje mocht ook mee, maar hij wilde alleen als de “vuurkorf” aan mocht… dat hebben de buren geweten, volgens mij zijn ze volledig uitgerookt! Het was een gezellig avondje met lekker eten en een relax sfeertje! Complimenten voor Jeanet, die het toch allemaal maar weer goed regelt!

Zaterdag 12 juni

Een vrije dag… en wat doe je dan? Juist, dan ga je naar korfbal kijken. Onze toppers van de C1 en de B1 hadden beiden belangrijke wedstrijden. Ik ben naar de B1 gegaan. Helaas was SKF in de verlenging effe beter en gaan onze b’s niet naar de finaledag bij PKC. Jammer jongens, maar onthoud dat jullie een super seizoen hebben gedraaid! Op naar de junioren! ’s Avonds naar de verjaardag van Koen. Gelukkig, want het zal je maar gebeuren dat je je teamgenoten een dagje niet ziet! Whaha! En wederom was het een gezellig avondje in de achtertuin bij de familie van Eijk! Gelukkig had Jeanet nu de eiersalade niet vergeten. Opvallend was dat Koen véél wekkers kreeg! Zelfs eentje waar hij achteraan moet rennen om ‘m uit te doen. Gelukkig woon je niet zo groot Koentje! Natuurlijk wel op tijd naar bed, want… morgen moesten we knallen!

Zondag 13 juni

Voor de laatste keer dit seizoen… écht de laatste keer… verzamelen, op naar KZ die zijn clubhuis voor ons openstelde. (bedankt daarvoor KZ!!!) Lekker dichtbij, da’s wel een voordeel bij een beslissingswedstrijd tegen Groen Geel. Lekker relaxed inschieten en dan bespreken. Weer de boodschap… we zijn een team… werken ervoor… geniet ervan… gaan met die banaan!!! Het was een zware wedstrijd want het was best een benauwd weertje om in te spelen. Maarrr… we hebben gewerkt totdat we erbij neervielen en waren weer een onwijs sterk collectief. Het korfbal was meestal verzorgd en wat toch wel erg belangrijk is, is dat Stammie en Fonckie de ballen erin schoten. Het was echt een ge-wel-dige wedstrijd. Alles viel van me af. Achteraf kijk je een koe in zijn kont, maar ik was de hele week vergeten. Hier doe je het voor. Ik heb het al vaker gezegd, maar als je voor zo onwijs veel publiek staat te korfballen, dan kan je niets anders doen dan genieten. Het is zo gaaf om iedereen je te horen aanmoedigen vanaf de kant. Het stond hutje vol! Schitterend!!! En dan… dan win je dus gewoon… met 13-10. Sjezus Christus dit is toch niet te filmen? (bel Reinout effe, het script is best leuk eigenlijk) BEP NAAR DE HOOFDKLASSE!!! Uit de grond van mijn hart: Wat ben ik blij!!!!!!!!!!!!!!!

We hebben dit seizoen zo vreselijk veel meegemaakt en eigenlijk heeft het ons alleen maar sterker gemaakt. Ik ben onwijs trots op mijn team!

Alle coaches (André, Camiel en Martin), het was zwaar, maar ik geef eerlijk toe… het werpt zijn vruchten af!!! TOP! (en bedankt voor jullie engelen geduld deze week)

Tom, doe je Sandra de groeten van me?! Annika, op het juiste moment pepte je me op! Tnx!

Kirsten, opeens had je zin om te trainen!

Koen, zag ik het goed? Ging je nou uitverdedigen?

Marcel, geniet van je rust met Maaike, je verdient het. Maar niet teveel genieten he? We hebben dames nodig in de selectie!!!

Nelis, Sjezus… een doorloopbal! Magistaal!

Pieter, de dorpsmongool! Je was de beste van het veld hoor! Hihi!

Tim, wat nou, pijn in mijn enkel? Je was geweldig!

And last but not least, mijn Jut, mijn Ernie, mijn Hepie, onze Master… Ing, je bent de beste!

Jongens… ik ga naar de Balustrade! Effe een koppie toe halen en daarna… genieten van mijn de vakantie… maar wel 3 keer in de week hardlopen, want volgend seizoen wil ik in de Hoofdklasse spelen met MIJN CLUPPIE!!!

Niegoal!

Nb. Dit alles was niet mogelijk geweest zonder de steun van iedereen. Ik wil iedereen uiteraard bedanken daarvoor! Maar vooral onze hoofdsponsor: IMAGO PRINTING! Kleren maken de man… het team!!!

Nb 2: JAHOE!!!